2010-12-20
2010-12-15
2010-12-13
LÁPIZ MÁGICO
Aquella noche yo estaba desesperada. No podía creer lo que mis ojos veían. Todo cuanto hacia salía volando del papel. Entonces pensé cómo podía ocurrir eso, y dije:
-¡Claro! hace una semana fui a un mercadillo y a un señor muy viejo le compré el lápiz, pero el señor viejo e dijo que tuviera cuidado con lo que dibujaba, porque podía ser una catástrofe. Yo no le creí y aquella noche dibuje muchas cosas: conejos, arboles, pájaros... Pero dibujé un monstruo muy grande. Cuando salió el monstruo gigante me asuste mucho y me fui. El monstruo gigante arrasaba la ciudad. Pero yo dibuje otro monstruo, hice que lucharan y cuando gano el monstruo bueno fui a la biblioteca para para coger un libro sobre cómo meterles otra vez en la hoja, y lo encontré, había que decir:
- Chibirin-chabaran que los monstruos se vallan ya.
Entonces los monstruos se fueron y todo volvió a la normalidad.
2010-11-30
ETXE SORGINDUTA
Ezin nuen sinetsi ikusten ari nintzena. Etxe hartako lehio batetik makina bat liburu irten ari ziren. Sorginkeria ote? Beste trikimailu bat liburu gehiago saltzeko? Etxeko jabea burutik einda zegoela?... Jakinminaren jakinminez, hurbildu nintzen.
Etxe hori zaharra zen eta beste etxetik separatuta. Ateari jo nuen baina ez zuen inor ireki. Orduan liburu haietatik iotzen hasi nintzen. Lehioa irekita zegoen eta ni pasa nintzen. Etxean argazki asko zeuden aitona zahar batena. Beste ate bat ireki eta katu disekatu bat zegoen. Gaua etorri zen eta euria ere. Orduan liburu bt hartu eta etxera joan nintzen. Etxeanorre ikusi nuen liburu hori , etxe horretako historia kontatzen zuena eta oso harituta gelditu nintzen etxe hori sorginduta zegoen. Hurrengo egunean berriz etxe hartara joan eta inbestiatu nuen. Azkenean ez nuen ezer ikusi eta etxe horretatik joan nahi nuen baina lehioak eta ateak itxita zeuden.Beldur asko nuen eta golpeka hasi nintzen. Baina argiak piztu eta nire lagunak hor zeuden barreka:
- Ja, ja, ja inozente pikatu duzu ja ja. Nik asko haserretu nintzenez etxe horretatik joan nintzen.
2010-11-15
El ACCIDENTE
Cuando miré al otro lado de la calle, vi a mi profesor y ese insólito árbol semáforo que señalaba todas las órdenes posibles al mismo tiempo y era un lió. Mi profesor intentaba cruzar la carretera pero con tanto semáforo no podía aguantar más y dijo:
-¡Me estoy hartando!¡Voy a cruzar!
Tras cruzar la carretera, un coche apareció a gran velocidad. El coche a 50 metros de distancia de nuestro profesor oímos el ruido iiiiiiiihhhhhh!!!! El coche le atropello. Estuvo casi un año entero en coma. Cuando despertó todos nos llevamos una gran alegria, porque podíamos volver a clase con el. El mismo día que despertó todos los alumnos fuimos a visitarle. Una semana después nuestro profesor volvió a dar clase, y todo volvió a la normalidad
2010-10-18
ETXETXOA
Txikia nintzela, gurasoek lagundu zidaten etxetxo hau egiten. Orain berrogeita hamar urte ditut eta, noski, oso gutxitan erabiltzen dut, baina gaur, bai, gaur erabili beharra izan dut. Gaur bolatxo zoragarri eta lagungarri honetan ezkutatu egin naiz.
Nik beti izan naiz gamberrotxo bat. Txikitan txantxa asko egiten nuen eta etxe hau egin nuen ezkutatzeko. Baina ez ziren garrantzirik gabeko txantxak, oso pizuzkoak ziren.
2010-10-04
MI VIEJO LÁPIZ
En el estuche se encontraba una multitud de rotuladores, boligrafos, gomas y otros objetos diversos. Perdido entre todos ellos se hallaba un viejo, pequeño y gastado lápiz.
¡Ahora me acuerdo! Ese fue el lápiz con el que aprendi a escribir:
¡Ahora me acuerdo! Ese fue el lápiz con el que aprendi a escribir:
- Hace unos años, cuando yo tenía 5 años, fui con mi madre a comprar los libros y todo para el colegio. Compramos todo menos los lápices, se habían agotado. Cuando nos subimos al coche vimos que teníamos poca gasolina y fuimos a la gasolinera. En la gasolinera había mucha cola y teníamos que esperar mucho. Pero nos fijamos en que había un señor que estaba vendiendo lápices. Entonces fuimos a donde él y le compramos un lápiz. Cuando nos metimos en el coche, el lápiz se me enganchó en la puerta y se le quedo una marca inolvidable. El primer día de clase, no me tocó con ningún amigo, y nadie me conocía. Para aprender a escribir nos hacían hacer ejercicios muy simples. Yo cuando llegué a casa estaba desilusionado, pero al intentar escribir una carta a mi padre, me di cuenta de que sabía escribir, y de que esos ejercicios eran muy útiles.
Esta es la historia en la que aprendí a escribir.
MIGUEL HERNANDEZ
Miguel Hernandez fue un gran poeta y dramaturgo español. Nacio en Orihuela, Alicante el 30 de octubre de 1910. Escribio muchos poemas famosos. Miguel Hernandez fallecio de tuberculosis en la prision de Alicante el 28 de marzo de 1942 con solo 31 años.
Este es un poema de Miguel Henandez
LAS ABARCAS DESIERTAS
Por el cinco de enero,
cada enero ponía
mi calzado cabrero
a la ventana fría.
Y encontraban los días,
que derriban las puertas,
mis abarcas vacías,
mis abarcas desiertas.
Nunca tuve zapatos,
ni trajes, ni palabras:
siempre tuve regatos,
siempre penas y cabras.
Me vistió la pobreza,
me lamió el cuerpo el río,
y del pie a la cabeza
pasto fui del rocío.
Por el cinco de enero,
para el seis, yo quería
que fuera el mundo entero
una juguetería.
Y al andar la alborada
removiendo las huertas,
mis abarcas sin nada,
mis abarcas desiertas.
Ningún rey coronado
tuvo pie, tuvo gana
para ver el calzado
de mi pobre ventana.
Toda la gente de trono,
toda gente de botas
se rió con encono
de mis abarcas rotas.
Rabié de llanto, hasta
cubrir de sal mi piel,
por un mundo de pasta
y un mundo de miel.
Por el cinco de enero,
de la majada mía
mi calzado cabrero
a la escarcha salía.
Y hacia el seis, mis miradas
hallaban en sus puertas
mis abarcas heladas,
mis abarcas desiertas.
Este es un poema de Miguel Henandez
LAS ABARCAS DESIERTAS
Por el cinco de enero,
cada enero ponía
mi calzado cabrero
a la ventana fría.
Y encontraban los días,
que derriban las puertas,
mis abarcas vacías,
mis abarcas desiertas.
Nunca tuve zapatos,
ni trajes, ni palabras:
siempre tuve regatos,
siempre penas y cabras.
Me vistió la pobreza,
me lamió el cuerpo el río,
y del pie a la cabeza
pasto fui del rocío.
Por el cinco de enero,
para el seis, yo quería
que fuera el mundo entero
una juguetería.
Y al andar la alborada
removiendo las huertas,
mis abarcas sin nada,
mis abarcas desiertas.
Ningún rey coronado
tuvo pie, tuvo gana
para ver el calzado
de mi pobre ventana.
Toda la gente de trono,
toda gente de botas
se rió con encono
de mis abarcas rotas.
Rabié de llanto, hasta
cubrir de sal mi piel,
por un mundo de pasta
y un mundo de miel.
Por el cinco de enero,
de la majada mía
mi calzado cabrero
a la escarcha salía.
Y hacia el seis, mis miradas
hallaban en sus puertas
mis abarcas heladas,
mis abarcas desiertas.
2010-09-28
GUTUNA
Iruen, 2010eko irailaren 17an
Kaixo, lagun maitea:
Badakit zaila, oso zaila, egingo zaizula gutun hau irakurtzea. Egun hauetan jende asko hil da gerran. Gauean, egunean... Niri ia-ia ere hiltzen didte, bala bat ezkerreko eskuan eman zidan. Askoei guean hil zuten lo egiten. Baina esan nahi dizudana da zure senarra, Antonio, gurekin ez dagoela. Denok triste gaude, cabo oso ona zen. Nola hil zen esango dizut:
- Ostiralean bakarrik hiru soldadu zeuden: Carlos, Antonio eta ni. Oso zaila zen hortik joatea, baina Antoniok pentsatu zuen bere buruaz beste egiten bazuen, hortik joan ahalko garela. Orduan bonba hartu, tripan jarri eta etxe barruan sartu zen. Hamabost segundu eta gero etxea eraitsi zen. Nik ezetz esan nion, baina ez nuen ezer lortu. Oso ausarta izan zen.
BARKATU Sentimenduan zurekin nago
Kaixo, lagun maitea:
Badakit zaila, oso zaila, egingo zaizula gutun hau irakurtzea. Egun hauetan jende asko hil da gerran. Gauean, egunean... Niri ia-ia ere hiltzen didte, bala bat ezkerreko eskuan eman zidan. Askoei guean hil zuten lo egiten. Baina esan nahi dizudana da zure senarra, Antonio, gurekin ez dagoela. Denok triste gaude, cabo oso ona zen. Nola hil zen esango dizut:
- Ostiralean bakarrik hiru soldadu zeuden: Carlos, Antonio eta ni. Oso zaila zen hortik joatea, baina Antoniok pentsatu zuen bere buruaz beste egiten bazuen, hortik joan ahalko garela. Orduan bonba hartu, tripan jarri eta etxe barruan sartu zen. Hamabost segundu eta gero etxea eraitsi zen. Nik ezetz esan nion, baina ez nuen ezer lortu. Oso ausarta izan zen.
BARKATU Sentimenduan zurekin nago
2010-06-16
2010-06-09
2010-06-02
DORREA

Kondairak dio aintzinako gizakiek dorre bat egin nahi zutela zerura igotzeko. Jainkoa, hori ikustean, haserre egin zen eta pertsona bakoitzari hizkuntza bat eman zion elkarri ez ulertzeko. Hala dio kondairak bai, baina ez da egia. Nik kontatuko dizuet zer gertatu zen aspaldi-aspaldian hainbeste hizkuntza izateko mundu honetan ainbeste hizkunt
Egun batean Indio batzuk esan zuten beraiek bakarrik zeudela munduan eta Lurra planeta beraiena zela. Orduan Indioak mundu guztiatik bidaiatu zuen: Espainatik, Txinatik, Italiatik, Australiatik...
Baina aurkitzen zuten jendea ez zekiten hitzegiten, eta Indio jakintsu batek esan zuen:
- Uste dut nik bakoitza pertsona bat hizkuntza hizatea!!
Egun horretatik aurrera Indio jakintsu horrek herri bakoitzari hizkuntza bat eman zion.
2010-05-19
PAILAZOA

Kasimiro munduko izakirik onena zen. Zeharo maitagarria, euliari hegoa kentzeko gauza ez dena. Baina, egun batean Kasimiro zirkoan zeoela, lehoi batek ihes egin zuen. Lehoi horrek Kasimiro bultzatu zuen eta Kasimiroren aurpegia barbakoa batean erori zen, eta aurpegi osoa erre egin zitzaion. Kasimiro oso beldurtuta zegoen eta ez zuen atera nahi kalera. Egun batean Kasimiro pailaoak telebistan ikusi zuen, eta pentsatu zuen:
- Ze ondo, pailazoak aurpegia marraztuta daukate!!!!!!
Hurrengo egunean Kasimiro pailazoa egin zen, baina ez zen bera uzten zuen bezala. Pailazoak ez ziren denak dibertigarriak eta edozein gauza botatzen zieten: latak, tartak, platerak, banketak...
Orduan agintariak kalera bota zuen. Geroztik inork ez du ikusi Kasimiro.
2010-05-14
POR LA PAZ

Un día, en una ciudad de Estados Unidos, a las pocas semanas de que acabase la segunda guerra mundia, el presidente escogió a un escultor y le dijo:
- Haz alguna escultura para celebrar que hemos ganado. El escultor le respondió:
- Bien, pero no sé qué hacer: una medalla, una placa, una estatua...
El preidente dijo:
- Haz lo que quieras pero tiene que ver con esta guerra!!Tras días de bocetos y todo eso, el escultor empezó a esculpir. Cuando la termino, el presidente se quedó muy sorprendido y le pregunto:
- ¿Que es esto? y el escultor le respondió:
- Es una escultura para recordar que ya hemos parado de matar. Desde ese momento la escultura sigue ahi.
2010-05-12
NIRE AITONAREN HERRIA
Kaixo. Unai naiz eta herri txiki honetan nire aitona bizi zen. Herri hau oso polita da, etxe gutxi ditu, baina tunel handi bat dauka ibaia zeharkatzeko. Nire aitona oso ona zen eta baserri txiki batean bizi zen. Beste umeek esaten dute, trol bat dagoela tunelaren azpian, baina nik ez dut sinisten. Herri txiki horretan leku bat dago txoko haserretuta deitzen diote. Txoko haserretutan aitona haserretuta bat dago horregatik deitzen diogu txokoo haserretuta. Aitona haserretutari izorratzeko nik eta nire lagunak bere barazkian petardoak botatzen genituen. Oso herri polita da.
2010-05-07
EL DUELO

En la épopca medieval había un rey llamado Flamentus Mulioc, era muy viejo y no tenía a nadie para que siguiera siendo rey. Entonces, el rey ordenó a las mujeres mas bellas que tuvieran hijos con él. Tubo hijos, pero fueron niñas. Al final el rey tubo un niño y cuando se muriera el trono seria para Elementus Mulioc su hijo.
Veinte años después, Flamentus Mulioc murió y Elementus fue rey. Cuando llevaba un año de rey, un pobre campesino reto a Elementus a un duelo porque Elementus había ordenado que derrumbaran cinco casas para hacerse otro castillo siguiendo órdenes que le había dejado su padre. Elementus no era como su padre, que era debil y egoista, pero debía defender el honor Mulioc. Antes de empezar, tocaron una musica para oficializar el duelo. Empezaron a luchar, Elementus no era fuerte pero si listo. Al final Elementus ganó pero él no quería ser rey. Entonces él dijo que había que elegir al rey con votaciones, no así. Y desde ese momento el rey y el resto de las cosas importantes se decidieron votando.
Este trabajo está inspirado en esta música.Que es la que tocaron antes de empezar el duelo.
2010-05-05
LABIRINTOA
2010-04-30
LA VICTORIA
A mi padre le daba lo mismo que yo le dijera arre que so. Seguìa igual leyendo el periòdico o viendo la telebisìon. Es decir no me hacìa ni caso.Todo lo que hiciera le daba igual.Que ganaba un premio nada, que sacaba un 10 en un examen pasaba de mi.Sin embargo a mi hermano Filip siempre gana premios de deportes pero siempre le hace caso.El es el fuerte yo el blandenge, el es el deportista yo el empollon.Entonces pense si yo gano un premio en algun deporte me hara caso.
Probe el tenis nada, el baloncesto de pena, el futbol no se me daba mal. Entre en el equipo de futbol hicimos muchos partidos los ganamos.Pero un equipo llego a la final con nosotros era muy bueno.Era el martes el partido entrenamos y entrenamos hasta que llego el martes.Cuando empezo el partido fueron directamente a la porteria para meter gol y cuando nos despitamos nos metieron gol.1-0 nos ganaban.Lo bueno de ese equipo es que el portero era malisimo, y cuando tiramos metimos gol.1-1 se acabo la primera parte.En la segunda parte ellos metieron un gol y nosotros 2 mas. Ellos iban a tirar un penalti y nuestro portero lo paro, ganamos el partido y la copa.Desde ese momento mi padre me acepto como a Filip.
Probe el tenis nada, el baloncesto de pena, el futbol no se me daba mal. Entre en el equipo de futbol hicimos muchos partidos los ganamos.Pero un equipo llego a la final con nosotros era muy bueno.Era el martes el partido entrenamos y entrenamos hasta que llego el martes.Cuando empezo el partido fueron directamente a la porteria para meter gol y cuando nos despitamos nos metieron gol.1-0 nos ganaban.Lo bueno de ese equipo es que el portero era malisimo, y cuando tiramos metimos gol.1-1 se acabo la primera parte.En la segunda parte ellos metieron un gol y nosotros 2 mas. Ellos iban a tirar un penalti y nuestro portero lo paro, ganamos el partido y la copa.Desde ese momento mi padre me acepto como a Filip.
2010-04-28
ESTRALURTARRA
1794. Urtean zientzilari batek espaziontzi bat asmatu zuen. Baina bakarrik 3 pertsonak ausartu ziren joaten. Bakoitza espaziontzi batean joan ziren. Lehenengo espaziontzia lehertu,zen.Bigarrena ere, baina azkena ondo atera zen. Lurratik joan zen ilargira. Ilargian zegoenean, estralurtar txuri-txuri bat zegoen.Eta astronauta estralurtarra arraro hori ikustera joan zen. Astronauta Lurrara ekarri nahi zuen, baina estralurtarra ez zen mugitzen.
Astronauta eskutik hartu eta bere espaziontzira eraman zuen.Lurrara iritsi zenean estralurtar xuri hori eskapatu zen. 2 urte bilatzen egon ziren, eta azkenean estralurtar txuri hori harrapatu zuten. Astronautek ilargira eraman zuten. Baina astronauta hori ez zen itzuli. Ez dakigu zer gertau zen.

2010-04-23
EL ESPEJO
Habìa una vez 3 hermanos llamados:Martìn,Juan y Marta.Estaban mudàndose a una vieja casa,cuando se mudaron vieron que en sus cuartos estaba toda la madera podrida y medio rota.Ahora sabìan porque estaba tan barata.Un dìa,por la noche,los tres hermanos se reunieron en la cocina.Fueron al desvàn donde habìa un espejo muy viejo.Martìn estaba muy asustado y tirò una piedra al espejo,para que sus padres se despertaran.Cuando tirò la piedra en vez de romperlo,lo atravesò.Entonces Juan y Marta quisieron entrar,pero cuando atravesaròn el espejo habìa una puerta que no les dejaba pasar.entonces se fueron a dormir.
A la siguiente noche fueron otra ve al espejo,pero con un martillo.Golpearon la puerta y se abriò.De repente los seres voladores se iban de ese mundo a la tierra.Los campesinos que vivìan en ese mundo se alegraron de que las brujas se fueran.Despuès de conocer a los campesinos,nos explicaron lo de las brujas.Despues intentamos salvar la tirra pero ya estaba embrujada,no se podìa hacer nada.
A la siguiente noche fueron otra ve al espejo,pero con un martillo.Golpearon la puerta y se abriò.De repente los seres voladores se iban de ese mundo a la tierra.Los campesinos que vivìan en ese mundo se alegraron de que las brujas se fueran.Despuès de conocer a los campesinos,nos explicaron lo de las brujas.Despues intentamos salvar la tirra pero ya estaba embrujada,no se podìa hacer nada.
2010-04-21
MUTANTEAK
Astehelen goiz batean ohetik jaiki eta ispilura hurbildu nintzen.Ispiluan begiratu nintzen eta nire erreflejua ez zegoen.Nire aitari esan nion baina ez zidan kasusurik egin, gero nire amari esan nion baina ez zidan kasurik egin.Ondoren nire aita eta ama erosketak egitera joan zirenean, ni etxean bakarrik geratu nintzen.
Etxean bakarrik negoenez, ispilura joan nintzen,baina erreflejua ez zegoen.Ispilua ikutu nuen eta ispiluaren barruan sartu nintzen.Kolpe handi bat hartu nuen ipurdian,baina lurralde hori ikusi nuenean harrituta gelditu nintzen.Mundu hori ez zen fantasia bezalako mundua,hau desberdina zen.Dena sutan, oso kutsatuta eta ez zegoen inor.
Ibiltzen ari nintzean, gaztelu handi bat ikusi nuen,eta barruan sartu nintzen.Hor barruan jende oso arraruak zeuden: mutanteak ziren.Baina erregea pertsona normal bat zen.Ezagutu nuenean, lagun minak egin ginen.Baina gerra etorri zenean,etsaiak fantasiako animaliak ziren:unikornioak,zentauroak...Gerra hasi zen baina gerra honetan mutanteek irabazi zuten.
Eskerrak eman zidaten eta nire mundura itzuli nintzen.
Etxean bakarrik negoenez, ispilura joan nintzen,baina erreflejua ez zegoen.Ispilua ikutu nuen eta ispiluaren barruan sartu nintzen.Kolpe handi bat hartu nuen ipurdian,baina lurralde hori ikusi nuenean harrituta gelditu nintzen.Mundu hori ez zen fantasia bezalako mundua,hau desberdina zen.Dena sutan, oso kutsatuta eta ez zegoen inor.
Ibiltzen ari nintzean, gaztelu handi bat ikusi nuen,eta barruan sartu nintzen.Hor barruan jende oso arraruak zeuden: mutanteak ziren.Baina erregea pertsona normal bat zen.Ezagutu nuenean, lagun minak egin ginen.Baina gerra etorri zenean,etsaiak fantasiako animaliak ziren:unikornioak,zentauroak...Gerra hasi zen baina gerra honetan mutanteek irabazi zuten.
Eskerrak eman zidaten eta nire mundura itzuli nintzen.
2010-04-16
UDABERRIA
Udaberriaren lehen egunetik eguna gaua baino luzeagoa da.Loreak asten dira,zuhaitzetan fruituak asten dira,txorik nidoa jartzen dute eta kumeak izaten dituzte.Animalia batzuk inbernatzea uzten dute.Jendea alaiago daude bero gehiago egiten du eta oporretatik gertuago gaude.
Udaberria from Jesus Rodriguez on Vimeo.
2010-03-23
AHU DA NIRE BLOGA!!
Kaixo, Unai Arruabarrena naiz eta futbol talde batean jolasten dut, Mariño du izena. Kirola asko gustatzen zait. Real Union eta Bartzelona futbol talde gogokoenak ditut. Lagun asko ditut:Jon, Xabi, Iñigo, Beñat, Marina...Ni ere atletismo talde batean nago, BAT taldean. Nire arlo hoberena soinketa da, baina matematika ere gustatzen zait.
Agur
Agur
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)
